Διακοπές παρέα με τα βιβλία μου

Την προηγούμενη εβδομάδα είχα ραντεβού με τον εαυτό μου, για να αφιερώσω χρόνο να ακούσω τις πραγματικές μου ανάγκες. Πήρα σχεδόν εκβιαστικά άδεια για να αρχίσω να με φροντίζω καθώς κανένας άλλος δε θα το κάνει για μένα. Πέρασε μία βδομάδα σα νερό σε μια ονειρεμένη παραλία κάπου στις Κυκλάδες, ακόμα και χωρίς παρέα, απλά αποθηκεύοντας ενέργεια από τη φύση.
Ευχαριστώ ζωή! Είσαι πάντα πολύ καλή μαζί μου, ακόμα και όταν σου θυμώνω!

Συναντήσεις με παλιούς φίλους

Το περασμένο Σαββατοκύριακο προέκυψε μια εκδρομή στη Βόρεια Ελλάδα με φίλους από το πανεπιστήμιο. Πιο συγκεκριμένα η πρόσκληση ήρθε από έναν άνθρωπο που πριν από 10 χρόνια με έκανε κομμάτια. Είπα να δώσω μια ευκαιρία και πήγα. Δυστυχώς μερικοί άνθρωποι πιστεύουν πως ένα συγνώμη σβήνει τις συνέπειες των πράξεών τους. Κάθε πράξη μας έχει ένα τίμημα. Στην αρχή είχα πολύ καλή διάθεση για την όλη εκδρομή. Στο τέλος το είχα σχεδόν μετανιώσει που πήγα. Οι άσχημες μνήμες είναι πάντα εκεί. Οι ουλές όσος καιρός και να περάσει δε φεύγουν. Ωστόσο, έκανα και μια σημαντική διαπίστωση. Σήμερα, 10 χρόνια μετά, εγώ δε θα επέλεγα αυτόν τον άνθρωπο. Το σύνολο του πακέτου δε με ελκύει πια. Όχι πως δεν είναι ένας αξιόλογος άνθρωπος κάθε άλλο. Εχει και αυτός τις δυσκολίες του όπως όλοι. Δεν είναι όμως για μένα. Δεν είναι αυτό που θέλω να έχω.
Είμαι πολύ περήφανη για τον εαυτό μου για αυτό. Ενα μικρό δείγμα αγάπης.
Σήμερα έκανα και μια ακόμη πράξη αγάπης. Πήγα στο γυμναστήριο και χαίρομαι πολύ γι' αυτό.

Η ζωή απαντάει.

Η ζωή είναι πολύ αστεία μερικές φορές. Σε βάζει σε δοκιμασίες, σε παιδεύει, σε μαθαίνει, σε εκπλήσσει. Είναι ρόδα και γυρίζει σαν να είσαι σε ένα μεγάλο λουνα-παρκ και πρέπει να περάσεις από όλα τα παιχνίδια, ίσως και περισσότερες από μία φορά.

Κάπου είχα διαβάσει πως πρέπει να έχουμε ευγνωμοσύνη και συγχώρεση.

Εμένα σήμερα μου έφερε ένα άμεσο υπηρεσιακό ταξίδι τώρα που το είχα τόση ανάγκη.

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.

Πισωγυρίσματα και ξεκαθαρίσματα

Θέλω τόσα να σου πω αλλά έχω παγώσει.
Μερικές μέρες πριν ήθελα να γυρίσω σε σένα και έκανα πολλές σκέψεις. Μάλιστα κάποιες τις είχα αποτυπώσει σε χαρτί.
"Οι άνθρωποι αλλάζουν μόνο όταν το θέλουν οι ίδιοι. Ίσως να μην εκπληρώνω τα όνειρά σου, αλλά είμαστε απλά άνθρωποι, δεν είμαστε τέλειοι. Είναι ανθρώπινο να κάνεις λάθη, να λυγίζεις, να γίνεσαι αδύναμος. Μπορεί αυτό που ονειρευόμαστε να μην υπάρχει, αλλά καμιά επιτυχία δεν αξίζει αν δεν έχεις κάποιον να τη μοιραστείς. Τα όνειρα μας δίνουν ενέργεια για δράση καθώς κανείς δεν ξέρει τι θα γίνει αύριο. Μαζί σου αισθάνομαι απόλυτα ασφαλής για πρώτη φορά. Πολλές φορές αισθάνθηκα όμως πως υποβάλλομαι σε αξιολόγηση λόγω των προηγούμενων εμπειριών σου. Προσπαθώ και αν και συχνά δεν τα καταφέρνω, συνεχίζω να προσπαθώ. Η δική μου ασθένεια νομίζω πως με συνάντησε για να μου θυμίζει να προσέχω τον εαυτό μου. Η δική σου ασθένεια νομίζω πως ήρθε για να σου θυμίζει να ακούς την καρδιά σου.
Μια κινέζικη παροιμία λέει πως οι άνθρωποι πέφτουν επτά φορές αλλά σηκώνονται οκτώ. Επίσης, διάβασα κάπου πως για να πετύχει κάποιος πρέπει πρώτα να έχει συγκεντρώσει ένα ορισμένο αριθμό αποτυχιών."

Ο νους μας είναι μεγάλη παγίδα.

Μερικές μέρες μετά ανακοινώσεις στη φίλη μου Α. πως είναι η γυναίκα της ζωής σου και τώρα το κατάλαβες. Μάλλον δεν κατάλαβες τίποτα. Εντελώς τίποτα.

Είσαι πολύ λίγος.
Αντίο.

Πετυχημένες γυναίκες

Αποσπάσματα από συνέντευξη στην Καθημερινή της περασμένης Κυριακής

"Η θέληση είναι η ατομική βόμβα σε κάθε άνθρωπο". Πραγματικά αν και πρέπει να συνοδεύεται και από κινητοποίηση για την επίτευξη του επιδιωκόμενου σκοπού.

Για να πετύχει μια γυναίκα πρέπει "να σκέπτεται σαν άνδρας, να συμπεριφέρεται σαν κυρία, να δουλεύει σαν άλογο και να φαίνεται νέα" Francoise Sagan

Δεν είναι άδικο; Είναι απλά η επιβεβαίωση των πολλαπλών ρόλων της σύγχρονης γυναίκας και της ανδροκρατούμενης κοινωνίας μας...

Ένστικτο ή Πεπρωμένο ή απλά ανευθυνότητα...

Να σημειωθεί πως από καιρό μου είχα πει μια φίλη μιας φίλης που ασχολείται με αστρολογία πως το Μάρτιο του 2009 είναι πιθανό να μείνεις έγκυος.
Επειδή λοιπόν γενικότερα τελευταία αυτό είναι κάτι που με απασχολεί και επειδή μέσα σε κανονικά πλαίσια με τις παρούσες συνθήκες κάτι τέτοιο δε μπορεί να συμβεί αποφάσισα να γίνω ανάδοχη μητέρα σε ένα παιδάκι. Μου ορίσανε από τη διεθνή οργάνωση την αναδοχή ενός αγοριού 10 ετών από τη Βραζιλία (κρατήστε πως στη Βραζιλία μιλάνε Πορτογαλικά). Είμαι πολύ χαρούμενη για το γεγονός αυτό και μάλιστα είχα συνδυάσει στο μυαλό μου τη χρονική στιγμή με το Μάρτιο του 2009.
Από καιρό μου είχε πει ο προιστάμενος μου για μια συνάντηση στο εξωτερικό η οποία όμως επειδή θα διαρκούσε μόλις τρεις ώρες δεν ήθελα να πάω και το άφησα. Έλα όμως που ο προιστάμενος μου ήθελε να πάω και λέω και γω δε βαριέσαι ας πάω έστω για μια πολύ σύντομη βόλτα. Στην πόλη αυτή είχα μάθει πως τελευταία μετακόμισε ένας φίλος μου από το μεταπτυχιακό Πορτογάλος τον οποίο είχα να δω από το 2001. Επ' ευκαιρία είπαμε να βρεθούμε.
Μετά τη συνάντηση στην οποία έπρεπε να παραστώ λοιπόν, κανονίσαμε να βρεθούμε για φαγητό σε ένα ωραίο πορτογαλικό εστιατόριο. Φάγαμε, ήπιαμε το κρασί μας, είπαμε τα νέα μας και ...στο γυρισμό στο ξενοδοχείο η κατάσταση παρεκτράπη! Τόσο μάλιστα που παραλίγο να μείνω έγκυος για πρώτη φορά στη ζωή μου. Ας είναι καλά το χάπι της επόμενης μέρας. Είμαι στεναχωρημένη που αναγκάστηκα να το πάρω αλλά δεν ήταν κατάλληλες οι συνθήκες για κάτι τέτοιο. Θα ήθελα το παιδί μου να είναι το αποτέλεσμα μιας αγάπης και όχι μιας τυχαίας νύκτας κάπου με κάποιον.
Παρόλ' αυτά ακόμη στα καρφιά κάθομαι, αν δεν περάσει ο μήνας δε θα ησυχάσω!
Ελπίζω να μην ήταν αυτή η μοναδική μου ευκαιρία.

"Αγάπη"

Τελευταία, ήθελα μια μικρή διέξοδο, ένα μικρό παραμύθι να με βγάλει από την πραγματικότητα και να με ταξιδέψει. Γι' αυτό έκανα μια βολτίτσα από το αγαπημένο μου βιβλιοπωλείο στην Ασκληπιού και αναζητούσα ένα μικρό βιβλιαράκι καθώς ταυτόχρονα σε αυτή τη χρονική συγκυρία ούτε πολύ χρόνο, αλλά κυρίως, ούτε υπομονή έχω. Έτσι μου κίνησε την περιέργεια ένα μικρό βιβλιαράκι με τίτλο "Αγάπη". Το διάβασα μέσα σε 1 ώρα και το καταευχαριστήθηκα. Μερικά λογάκια μου φάνηκαν αξιομνημόνευτα.

"Δεν μπόρεσα ποτέ να γίνω κείνη που ήθελες ναμαι για σένα. Και γι' αυτό σου προξένησα πολύν πόνο. Ο Θεός δεν πλάθει όλους τους ανθρώπους ίδιους, και πιστεύω κάποτε να είμαι ευτυχής, που δεν ένοιωσα ποτέ τη φλογερή αυτή αγάπη όπως την ένιωσες εσύ. Πολλές φορές όμως επόθησα με όλη μου την καρδιά, να κάνω ό,τι μπορούσε να σε ικανοποιήσει περισσότερο. [...] Παράξενα μας οδηγεί η ζωή, διαφορετικά τον καθένα μας. Πολύ μακρυά στέκεται ο ένας απ' τον άλλο, κι' απ' ό,τι ένας άνθρωπος θα επιθυμούσε σε όλη του τη ζωή να πει σ' έναν άλλο, τίποτα καμμιά φορά δε φανερώνεται. Δεν ξέρουμε κιόλας ο ένας τον άλλο αρκετά κι' ό,τι πιστεύουμε πως ξέρουμε είναι, τις περισσότερες φορές, ψεύτικο. Αλλά και στην έκπληξη ακόμα και στην αβεβαιότητα μέσα μπορούν οι άνθρωποι να πηγαίνουν χειροπιασμένοι"

"Αγάπη"

Γκούσταφ Γκέιγερσταμ

Πόσο βαθύ και δύσκολο είναι η πραγματική αγάπη. Αν υπάρχει...

Κάποιοι άνθρωποι είναι θα λέγαμε πρακτικοί έως κυνικοί και δημιουργούν σχέσεις, γάμο και παιδιά με τη λογική και τελικά είναι όλοι δυστυχισμένοι. Εντάξει δε μιλάμε για τον πρίγκιπα του παραμυθιού αλλά τουλάχιστον για μια ισορροπημένη σχέση.

Λυπάμαι αλλά η προσφορά δεν είναι πολλά υποσχόμενη.......

Ψάχνω, ψάχνω, πού θα πάει θα τον βρω!