"Αγάπη"

Τελευταία, ήθελα μια μικρή διέξοδο, ένα μικρό παραμύθι να με βγάλει από την πραγματικότητα και να με ταξιδέψει. Γι' αυτό έκανα μια βολτίτσα από το αγαπημένο μου βιβλιοπωλείο στην Ασκληπιού και αναζητούσα ένα μικρό βιβλιαράκι καθώς ταυτόχρονα σε αυτή τη χρονική συγκυρία ούτε πολύ χρόνο, αλλά κυρίως, ούτε υπομονή έχω. Έτσι μου κίνησε την περιέργεια ένα μικρό βιβλιαράκι με τίτλο "Αγάπη". Το διάβασα μέσα σε 1 ώρα και το καταευχαριστήθηκα. Μερικά λογάκια μου φάνηκαν αξιομνημόνευτα.

"Δεν μπόρεσα ποτέ να γίνω κείνη που ήθελες ναμαι για σένα. Και γι' αυτό σου προξένησα πολύν πόνο. Ο Θεός δεν πλάθει όλους τους ανθρώπους ίδιους, και πιστεύω κάποτε να είμαι ευτυχής, που δεν ένοιωσα ποτέ τη φλογερή αυτή αγάπη όπως την ένιωσες εσύ. Πολλές φορές όμως επόθησα με όλη μου την καρδιά, να κάνω ό,τι μπορούσε να σε ικανοποιήσει περισσότερο. [...] Παράξενα μας οδηγεί η ζωή, διαφορετικά τον καθένα μας. Πολύ μακρυά στέκεται ο ένας απ' τον άλλο, κι' απ' ό,τι ένας άνθρωπος θα επιθυμούσε σε όλη του τη ζωή να πει σ' έναν άλλο, τίποτα καμμιά φορά δε φανερώνεται. Δεν ξέρουμε κιόλας ο ένας τον άλλο αρκετά κι' ό,τι πιστεύουμε πως ξέρουμε είναι, τις περισσότερες φορές, ψεύτικο. Αλλά και στην έκπληξη ακόμα και στην αβεβαιότητα μέσα μπορούν οι άνθρωποι να πηγαίνουν χειροπιασμένοι"

"Αγάπη"

Γκούσταφ Γκέιγερσταμ

Πόσο βαθύ και δύσκολο είναι η πραγματική αγάπη. Αν υπάρχει...

Κάποιοι άνθρωποι είναι θα λέγαμε πρακτικοί έως κυνικοί και δημιουργούν σχέσεις, γάμο και παιδιά με τη λογική και τελικά είναι όλοι δυστυχισμένοι. Εντάξει δε μιλάμε για τον πρίγκιπα του παραμυθιού αλλά τουλάχιστον για μια ισορροπημένη σχέση.

Λυπάμαι αλλά η προσφορά δεν είναι πολλά υποσχόμενη.......

Ψάχνω, ψάχνω, πού θα πάει θα τον βρω!

Ασφυξία

Μια αγαπημένη φίλη με συμβούλεψε πως το γράψιμο δρα ψυχοθεραπευτικά και η εξωτερίκευση των συναισθημάτων μπορεί να υποβοηθήσει στην άμβληση της έντασής τους.

Η αλήθεια είναι πως δε μπορώ να πάρω αναπνοή. Σαν να έχουν φράξει οι δίοδοι εισαγωγής του οξυγόνου στον οργανισμό μου και εμποδίζουν την οξυγόνωση του άλλοτε εύστροφου (κατά τους άλλους) εγκεφάλου μου. Νιώθω ένα πλάκωμα στο στήθος που με βαραίνει. Μάλλον το λένε κατάθλιψη, η οποία μετά από σκληρή μάχη νομίζω πως επανέρχεται πεισματικά και ανασυνταγμένη.

Παράλληλα η καρδιά μου χτυπάει σαν τρελή από το γνώριμο εχθρό, το άγχος. Οι παλιοί έλεγαν πως πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το "χούι". Όσο και να προσπαθώ να το καταπολεμήσω το άγχος με την πρώτη ευκαιρία μου γελάει κοροιδευτικά.

- Σε ξέγέλασα και πάλι κέρδισα!!

Έχω μια απορία: ποιοι είναι πιο τυχεροί και περισσότερο ωφελιμένοι σε τελική ανάλυση σε αυτόν τον κόσμο? Οι ευαίσθητοι ή οι αναίσθητοι?

Άντε ας πούμε πως έχεις ένα δώρο. Υψηλή συναισθηματική νοημοσύνη και λαμβάνεις με ευκολία vibes για την ψυχολογική κατάσταση των άλλων, την οποία και δεν θέλεις να πληγώσεις. Και λοιπόν?

Και η δυσαρέσκεια συσσωρεύεται με τη μορφή κιλών τα οποία πήραν την πάνω βόλτα. Λοιπόν, τα ζαχαροπλαστεία δεν πωλούν γλυκά. Αυτά είναι η συσκευασία για στοργή και αγάπη. Μόνο που αυτά δεν αγοράζονται...

Μια πρωινή αγκαλιά αγουροξυπνημένη στο κρεβάτι δεν αγοράζεται...

Το άγγιγμα του ποδιού του άλλου μέσα στη νύχτα για να επιβεβαιώσεις πως είναι εκεί δίπλα σου, δεν αγοράζεται...