Μια αγαπημένη φίλη με συμβούλεψε πως το γράψιμο δρα ψυχοθεραπευτικά και η εξωτερίκευση των συναισθημάτων μπορεί να υποβοηθήσει στην άμβληση της έντασής τους.
Η αλήθεια είναι πως δε μπορώ να πάρω αναπνοή. Σαν να έχουν φράξει οι δίοδοι εισαγωγής του οξυγόνου στον οργανισμό μου και εμποδίζουν την οξυγόνωση του άλλοτε εύστροφου (κατά τους άλλους) εγκεφάλου μου. Νιώθω ένα πλάκωμα στο στήθος που με βαραίνει. Μάλλον το λένε κατάθλιψη, η οποία μετά από σκληρή μάχη νομίζω πως επανέρχεται πεισματικά και ανασυνταγμένη.
Παράλληλα η καρδιά μου χτυπάει σαν τρελή από το γνώριμο εχθρό, το άγχος. Οι παλιοί έλεγαν πως πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το "χούι". Όσο και να προσπαθώ να το καταπολεμήσω το άγχος με την πρώτη ευκαιρία μου γελάει κοροιδευτικά.
- Σε ξέγέλασα και πάλι κέρδισα!!
Έχω μια απορία: ποιοι είναι πιο τυχεροί και περισσότερο ωφελιμένοι σε τελική ανάλυση σε αυτόν τον κόσμο? Οι ευαίσθητοι ή οι αναίσθητοι?
Άντε ας πούμε πως έχεις ένα δώρο. Υψηλή συναισθηματική νοημοσύνη και λαμβάνεις με ευκολία vibes για την ψυχολογική κατάσταση των άλλων, την οποία και δεν θέλεις να πληγώσεις. Και λοιπόν?
Και η δυσαρέσκεια συσσωρεύεται με τη μορφή κιλών τα οποία πήραν την πάνω βόλτα. Λοιπόν, τα ζαχαροπλαστεία δεν πωλούν γλυκά. Αυτά είναι η συσκευασία για στοργή και αγάπη. Μόνο που αυτά δεν αγοράζονται...
Μια πρωινή αγκαλιά αγουροξυπνημένη στο κρεβάτι δεν αγοράζεται...
Το άγγιγμα του ποδιού του άλλου μέσα στη νύχτα για να επιβεβαιώσεις πως είναι εκεί δίπλα σου, δεν αγοράζεται...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου